Getuigenissen vrijwilligers

Ik gaf het vrijwilligerswerk een kans door het te proberen

Een jaar geleden startte Linda, een vlotte, blonde en energieke vrouw als bezoekvrijwilliger bij PVT Rado in Lanaken. 

‘In 2017 overleed mijn moeder en nog geen jaar later verloor ik ook mijn vader. Ik had de zorg voor hem opgenomen en zat na zijn overlijden met een leeg gevoel. Karen, een nicht van mijn beste vriendin vroeg in die periode waarom ik geen vrijwilligerswerk bij PVT Rado kwam doen. De vrijwilligster van Margriet was net verhuisd en ze zou het fijn vinden om terug iemand te hebben die op bezoek kwam. Ze overhaalde me door te zeggen: ‘je kan het eens proberen, daarna kan je nog beslissen wat je doet.’Iets doen voor anderen heeft altijd wat in mij gezeten, zo hebben we heel wat jaren kinderen uit Tsjernobyl opgevangen tijdens de vakantieperiodes. Op zich schrok het me ook niet echt af.

Met Margriet klikte het meteen. Ik vraag haar wat ze graag wil doen. Soms gaan we naar de markt, de Aldi of de kringloopwinkel of een koffie drinken. Enkele keren zijn we naar het shoppingcenter in Stein geweest. Het zijn vaak kleine dingen. Ik merk dat Margriet graag eens weg is, maar ze komt ook weer graag terug. In de auto zitten doet ze minder graag. Iedere keer als we samen ergens geweest zijn, zegt ze dat het altijd fijn is om samen met mij iets te doen. Dat doet je wel iets. Ze is ook bezorgd en let wel goed op. Als we ergens lopen, dan zegt ze soms die man zit al enkele keren naar je te kijken, kom maar vlug verder. Naast Rekem ben ik ook bij het cultureel centrum actief als vrijwilliger. Ik begeleid hier de workshop Mannen achter de kookpotten, en geef naailes aan een zestal cursisten. Door die ervaring heb ik me vorig jaar bij OPZC Rekem opgegeven om iets soortgelijk te doen met patiënten. Vorig jaar hebben we een bakworkshop gedaan en dit jaar koken we met mannelijke bewoners van OPZC Rekem.

Door het vrijwilligerswerk vind ik dat ik wat bijdraag aan de maatschappij. Iedereen is altijd maar bezig met zichzelf, maar soms is het goed om in plaats van ik ook eens wij te zeggen. Je offert met vrijwilligerswerk wat vrije tijd op, maar krijgt er veel voor terug. Als bezoekvrijwilliger probeer ik 2 keer per maand naar Margriet te komen. Het voordeel is dat ik het zelf kan inplannen en dat ik nog voldoende vrijheid heb. Kortom, een aanrader voor iedereen.’

 

Johan is taakvrijwilliger

‘Als klein manneke kwam ik al samen met mijn pa, die brouwer was, naar Rekem. Zo kwam ik een beetje overal op de campus. Ik wou iets om handen hebben en ging op zoek naar mogelijkheden. Mijn ouders doen vrijwilligerswerk in het ZOL, maar Rekem trok mij meer aan. Sinds september 2019 kom ik 2 dagen per week. Op dinsdag ga ik mee wandelen met een groep bewoners van PVT Rekem. We gaan dan meestal naar het cafetaria op het domein om samen met hen iets te drinken en dan wandelen we weer terug.

Op donderdag kom ik naar PVT MG. In de voormiddag gaan we met de bewoners naar de manege om paard te rijden en in de namiddag neem ik samen met Marc, een andere vrijwilliger, een groepje bewoners mee naar het cafetaria. Deze mensen zitten vaak in de rolstoel en kunnen er anders niet geraken. Bij slecht weer blijven we ter plaatse. Ik help ook mee met activiteiten als ze hulp zoeken. Zo ben ik samen met de begeleiding en andere vrijwilligers ook met de groep naar de carnavalstoet gaan kijken.

Het vrijwilligerswerk geeft me een goed gevoel en je krijgt er ook veel voor terug. Dat doet plezier. De bewoners kennen ons goed, ze klampen je soms vast. Sommigen hebben ook geen of weinig familie, dus als vrijwilliger zijn wij er dan voor hen. Je kan soms korte gesprekken met hen doen, ook al kunnen ze niet allemaal goed praten, ze maken zich wel verstaanbaar. We kunnen zeker nog meer vrijwilligers gebruiken. Ik heb het er wel moeilijk mee dat we telkens bewoners moeten teleurstellen. We kunnen niet iedereen meenemen en dat is soms pijnlijk om te zien dat ze dat ze teleurgesteld achterblijven als we met een groepje vertrekken.’

Vrijwilligers duiken in het verleden van OPZC Rekem

Op de bovenverdieping van de manege komen vrijwilligers Jan, Valerie, Eric en Marc (zie ander interview) wekelijks samen om de geschiedenis van Rekem in kaart te brengen. Naast het verzamelen van voorwerpen die ze registreren in de erfgoeddatabank, geven ze ook rondleidingen aan groepen, interviewen ze gepensioneerden en doen ze opzoekingswerk. Daarnaast zijn Jan en Marc ook nog bezoekvrijwilliger.

In 2002 startte Jan als bezoekvrijwilliger van Paula in het toenmalige Artes. ‘Eigenlijk ben ik hier een beetje toevallig terechtgekomen. Ik was net op pensioen en via een Paula op bezoek. Ze vond het fijn om over vroeger te praten. Nadien verbleef ze op Ouderenzorg en eind 2014 verhuisde ze naar een woon- en zorgcentrum in de buurt van Antwerpen dichter bij haar familie. Daar zocht ik haar nog een paar keer op en begin vernam ik dat ze overleden was. Na het vertrek van Paula kreeg ik een nieuwe bewoner toegewezen bij PVT Rekem. Met Pierre ging ik regelmatig wandelen en een koffie drinken. Hij las nog elke dag de krant en wist nog veel over zijn verblijf in het kasteel. Enkele jaren geleden verhuisde ook hij naar een woon- en zorgcentrum in Genk waar ik hem nog steeds bezoek. Onlangs werd hij 96 jaar. Na het vertrek van Pierre kreeg ik de vraag of ik bezoekvrijwilliger van Jan, mijn naamgenoot wou worden. Jan verblijft op de Forensische afdeling. Hij is geen echte prater, maar hij gaat wel graag eens ergens naartoe en om iets te gaan eten of te drinken is hij ook wel voor te vinden.

Naast bezoekvrijwilliger ben ik sinds 2006 ook actief als taakvrijwilliger in het bezoekerscentrum. Geschiedenis heeft me altijd geboeid, vandaar dat ik me hier ook voor geëngageerd heb. Bij de opstart hadden we enkele voorwerpen, ondertussen hebben we een mooie collectie die we tentoonstellen en waarvan we elk voorwerp ook geregistreerd hebben in de erfgoeddatabank. Samen met 3 andere vrijwilligers komen we op weekbasis samen. De instelling kent een rijke geschiedenis, want volgend jaar bestaat ze 100 jaar. Het vrijwilligerswerk als bezoekvrijwilliger en als taakvrijwilliger geven mij veel voldoening, omdat ik via die weg veel kan betekenen voor mensen.’

Valerie kwam op een andere manier bij OPZC Rekem terecht. ‘Ik heb altijd al vrijwilligerswerk gedaan. Voor de Vlaamse liga tegen kanker reed ik patiënten naar het ziekenhuis die bestraling moesten krijgen, ik ging mee helpen bij kampen voor Kom op tegen Kanker en zette mij ook in bij palliatieve zorg. Bij een oproep van de gemeente rond het registreren van erfgoed had ik mij opgegeven. Dat leek me wel iets interessant. Omdat er zoveel respons op kwam, werden ik en enkele anderen gedelegeerd naar het OPZC Rekem en zo kwam ik in 2012 hier terecht. Ik was wel verrast, maar vond het ook fijn. Het is dichterbij mijn woonplaats en onze pa heeft hier vroeger nog gewerkt. Via dit werk ontdek ik heel wat over het reilen en zeilen van de instelling in die tijd. Vroeger werd er niet veel over gesproken, maar hier en daar herken ik toch dingen of is er een link met vroeger. Zo hadden we thuis twee schilderijtjes. Op een dag nam onze pa verfgerief mee naar zijn werk en kwam na een tijd terug met 2 schilderijtjes die een patiënt voor hem gemaakt had. Telkens als we verhuisden gingen die schilderijtjes mee. Ons ma zei dan ‘moeten die dingen wel mee?’, maar op de één of andere manier verhuisden ze mee en werden ze ook telkens weer opgehangen. Uiteindelijk landde één van de twee schilderijtjes bij mij thuis. Dankzij mijn werk hier hangt het schilderijtje nu op in het bezoekerscentrum en is het terug van waar het begon.

Dit vrijwilligerswerk hier geeft me een goed gevoel. Ik ben met de geschiedenis bezig en dankzij de rondleidingen heb ik ook regelmatig contact met mensen.’